เรื่องของตัวเองยังเอาไม่รอดเลย
ยังจะไปทำปากดีให้คำปรึกษากับคนอื่นอีก !
คุยโทรศัพท์กับแม่ทีไร เรนรู้สึกแย่ทุกทีเลย
ไม่อยากรับรู้เรื่องที่บ้านไปมากกว่านี้แล้ว พอเหอะ เก็บมันไว้ใต้ตีนเลย
เรนก็เปลี่ยนชีวิตตัวเองแล้ว โดยที่ไม่ได้ไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นเลย
แต่แม่ก็จะยกขึ้นมาพูดอ้อมๆให้เรนฟังเสมอ...พอสักที...เครียดจะตายแล้ว
เรนเป็นคนทิฐิเยอะน่ะแม่ เพราะงั้นอย่ามาพูดเรื่องตกต่ำกับเรน
ทันทีที่แม่พูดอะไรอย่างนี้ขึ้นมา เรนจะอยากวางสายและก่นด่าออกมาทุกครั้ง
เรนเป็นผู้ใหญ่น่ะ แต่ยังมีทิฐิและยึดศักดิ์ศรีอยู่มาก
เมื่อไหร่จะรู้จักลูกตัวเองดีเสียที ?
อยากให้ตามาหาเรน ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่นั่งอยู่ข้างๆก็พอ
เรนมั่นใจว่า ถ้าข้างๆเรนเป็นตา ปัญหาทุกอย่างมันก็จะแก้ได้หมด
หลังจากที่คุยกับแม่แล้ว เรนก็เริ่มไม่อยากจะส่งใบสมัครทุนแล้ว
เรนไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้เลย เพราะคิดว่าตอนนี้ไม่ได้ไปก็ไม่เป็นไร
ยังไงเรนก็จะทำงานเก็บเงินให้มากๆแล้วค่อยไปก็ได้ ไม่ได้รีบร้อน
ตอนนี้มีปัญหาเยอะแยะมากมายที่จะต้องแก้...พูดตรงๆแล้ว เรื่องทุนไม่อยู่ในหัวสมองเรนเลย !
ตอนนี้เครียดจนต้องกินยาทุกวันเลย เรนจะตามตาไปแล้ว
ปวดลิ้นปี่เหมือนตาด้วย แล้วก็ปวดกระเพาะ ทรมานมากเลย
มันอาจเป็นการลงโทษที่วันที่ตาทรมานที่สุด เรนกลับไม่อยู่ข้างๆตา
แต่ว่า...ถ้าเรนได้เข้าใจความรู้สึกแบบเดียวกับที่ตารู้สึกในตอนนั้นได้
เรนก็ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณตาก็แล้วกันน่ะ
เพราะเรนไม่ได้ทำอะไรให้ตาเลย ตอนนี้ได้แค่นั่งคุยเป็นเพื่อนตา..กับรูปตาที่ตั้งอยู่บนห้องทีวี
กลับมาเถอะ ขอเรนเห็นตาอีกครั้ง
เรนแค่อยากรู้สึกสบายใจสักสองสามนาทีเท่านั้นเอง...
คาโอรุ...
ขอบคุณน่ะ...
มึงเป็นอะไรรึป่าว?
ไดโจวบุ?
อย่าเครียดนะมึง
เราต้องปลงกับทุกสิ่ง
มีอะไรปรึกษากูก้อได้
เพราะ... กูยังเอาเรื่องบ้าบอไปปรึกษามึงเลย ฮาๆ
#1 By JaeSun~* on 2008-07-12 01:40